hoogbegaafd, fokke en sukke, ouderschap, psychologie, pedagogiek, handboek voor een gezin

Hoogbegaafd, wij?

Hoogbegaafd? Vroeger, toen ik nog jong was en op de basisschool zat (ik ben nu al bijna 30, dus niet jong meer ;-)) hadden we het over ‘leerpikkies’. Als we zo’n leerpik in de klas hadden die alles goed was, nou dan zou die wel hoogbegaafd zijn. Die kon alles. Later was het opschepperij als het ging over hoogbegaafdheid. Dan vond je je kind wel heel erg goed. Wist ik veel…

Leuk hoor, een hoogbegaafd kind

Toen mijn oudste neefje na uitgebreide onderzoeken hoogbegaafd bleek, dacht ik nog: ‘Nou, dat is fijn voor zijn ouders.’ Dat mijn schoonzusje mij bleef waarschuwen voor onze kinderen, legde ik naast me neer. Onze kinderen waren gewoon pienter. That’s it. Onze oudste praatte al snel en veel, leerde zichzelf lezen en schrijven op de kleuterschool en viel vooral op doordat ze zich afwijkend gedroeg ten opzichte van andere kinderen van haar leeftijd. Ze trok erg naar volwassenen en oudere kinderen toe. Stond constant te knuffelen met alles en iedereen en speelde ondertussen nauwelijks met klasgenootjes. Thuis werden we constant getrakteerd op optredens en show’s, maar ook op driftbuien en klaaguren. Ze verveelde zich, was alleen tevreden met een beeldscherm voor haar neus en kon zichzelf absoluut niet vermaken. Dat is trouwens nog steeds zo, maar dat terzijde.

Eindelijk naar groep 3

We keken uit naar groep 3. Eindelijk zou ze kunnen gaan leren. Hoefde ze niet meer ‘te spelen’. Al snel na de start van het schooljaar bleek het tegen te vallen. Haar juf zette haar meteen in een ander leesniveau en zorgde voor ander materiaal als er nieuwe letters werden geleerd, die onze dochter al kende. Maar mevrouw verveelde zich op school. Ze miste het spelen van de kleuters, vond alleen de letterfilmpjes leuk en kwam vaak geprikkeld thuis. Vooral tegen het weekend volgden er explosies. Ze was niet te genieten en zat heel duidelijk niet lekker in haar vel. Op aandringen van schoonzus hebben we haar eens laten meedraaien bij het HB Centrum in Zwaagdijk. Hier prikten ze direct door haar heen. Ook ging ze naar Kinderprakijk Theone, waar verschillende kindertherapeuten bij elkaar zitten.Uit een onderzoek naar prikkelverwerking bleek al snel hoe gevoelig ze voor veel dingen is. Iemand aankijken, is bijvoorbeeld niet te doen, maar ook haar tastzin en haar mondgevoel zijn sneller geprikkeld. En ze is supersnel afgeleid en druk. Dat hadden wij natuurlijk ook al gezien.

Zwart op wit: hoogbegaafd

Vlak voor de zomervakantie hebben we haar laten testen door een psychologe. Ze had haar nog nooit gezien of gesproken, maar in ruim 2 uur prikte de psychologe dwars door onze dochter heen, ontdekten we later. Een IQ van 145 (het hoogste wat ze momenteel meten) en een gedetailleerd verslag van hoe ze deed en wat ze zei. Precies zoals ze bij ons ook is. Met dit IQ hoort ze bij de 2% van de Nederlandse bevolking die uitzonderlijk begaafd is. Klinkt speciaal, maar is vooral een uitdaging. Een uitdaging waar we nog elke dag mee aan de slag moeten, want alles wat ‘normaal’ is, zou bij ons weleens anders uit kunnen pakken, zowel negatief als positief. Op die hoogbegaafdheid ga ik binnenkort dieper in. Alhoewel ik nog steeds lang niet alles weet. En met nog twee kids waarvan we geen idee hebben wat hun IQ is, maar waarbij we wel zien dat ze niet bepaald achterlijk zijn hebben we nog genoeg te ontdekken.

 

Posts created 6

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven